هم سوخته شمع ما/ هم سوخته پروانه..." تسلیت واژه کوچکی است برای تسلی دادن به خانواده های عزیزان ازدست رفته در ضایعه آتش سوزی ساختمان پلاسکو که با مرگ جمعی از هموطنان عزیز و بویژه جان باختن دلخراش قهرمانان آتش نشانی کشورمان همراه شد." گرامیان، با شما همدردیم. روابط عمومی    
 يكشنبه 3 بهمن 1395 | 23 ربيع الثاني 1438 | 22 ژانويه 2017
مسير :
»
»
»
از اينجا تا ابديت » سرنوشت خورشيد و زمين

از اينجا تا ابديت » سرنوشت خورشيد و زمين
پنجشنبه 19 دي 1387 - 17:21 | شاخه : | 1397 بازدید | 0 دیدگاه

 
ديدگاه ما از آينده از زمان ولز بسيار تغيير يافته است. اگر چه ماشين زمان همچنان جزء داستانهاي علمي تخيلي باقي مانده است، شناخت و درک ما از تغييرات خورشيد اين امر را ممکن ساخته است که آينده بسيار دور زمين را به گونه اي شرح دهيم که هم شامل جزئيات و هم از نظر علمي درست باشد.
اگر بتوانيم فيلم سريعي از 20ميليون سال آينده زمين ببينيم، خواهيم ديد قاره ها به هم مي پيوندند تا شکل آينده کهن قاره (Pangaea) را به وجود آورند که آن هم ساختار جديد صفحات قاره اي را ايجاد مي کند. حرارت داخل زمين در درجه اول از فروپاشي ذرات راديواکتيو اورانيوم 238 ايجاد مي شود که نيمه عمر آن 4.5 ميليارد سال است. بنابراين مواد داخلي زمين هم اکنون در حدود نيمي از ميزان اوليه گرما توليد مي کنند. با سرد شدن مواد داخلي، فرايندهاي نوسازي زمين شناسي به تدريج متوقف مي شود و سياره به دوران پيري و سالخوردگي وارد مي شود. آتشفشانها فوران مي کنند و قاره ها به تدريج شکل و ساختار نهايي خود را به دست مي آورند. طي ميلياردها سال بعد سطح آب اقيانوسها اندکي پايين مي رود، زيرا آب توسط پوسته که به طور ثابت در حال خنک شدن است جذب مي گردد.
با اين حال خنک شدن زمين با خنک شدن سطح زمين همراه نيست. خورشيد همواره از زمان تولدش کمي درخشانتر شده است. ستاره گرم حياتبخش ما در مسيري است که به بلايي سوزان براي حيات زمين تبديل مي گردد.
تعادل مشکل خورشيد مانند بيشتر ستاره ها در وضعبت پايدار و متعادل بين کشش جاذبه به سمت داخل از يک سو و فشار حاصل از گرماي همجوشي هسته اي به سمت خارج از سوي ديگر قرار دارد. اين يک تعادل خود تنظيم است. کمي منقبض شدن خورشيد باعث افزايش چگالي و دماي مرکزي آن مي شود و واکنشهاي هسته اي را سريعتر مي کند که گرماي اضافي آن سبب منبسط شدن خورشيد مي گردد. انبساط نيز قسمتهاي داخلي را مقدار کمي خنک و توليد انرژي هسته اي را کند مي کند و سبب انقباض مجدد خورشيد مي گردد. در نتيجه خورشيد در حال تعادل باقي مي ماند.
با اين حال پس از گذشت صدها ميليون سال اين تعادل اندکي به هم مي خورد. با انجام همجوشي و تبديل هيدروژن به هليم، مقدار هيدروژن در هسته خورشيد کاهش مي يابد. هليم خنثي است پس هسته بايد کوچکتر و گرمتر شود تا همجوشي ادامه يابد. خورشيد با گذشت 4.5 ميليارد سال از تولدش، اندکي کمتر ازنيمي از هيدروژن اوليه خود را سوزانده و هسته آن واقعاً سرشار از هليم شده است. خورشيد در مقابل پايين آمدن تدريجي درجه گاز خود، با دنباله اي از اتفاقات پيچيده پاسخ مي دهد که هيچ يک از آنها پديده خوشي براي زمين نيست.
وقتي ستاره اي نظير خورشيد که در چرخه اصلي نمودار تحول ستاره اي هرتزپروگ-راسل قرار دارد هيدروژن خود را مي سوزاند و هسته آن چگالتر مي شود، دماي مرکزي آن به اندازه کافي بالا مي رود تا تمام هيدروژن سريعتر بسوزد. خورشيد از زمان تولدش 30% درخشانتر شده است. طي 1.2 ميليارد سال، کمي بزرگتر شده و 10% ديگر نيز درخشانتر مي گردد و دماي سطح آن 15درجه سانتيگراد (27درجه فارنهايت) گرمتر مي شود.
پديده گلخانه اي پرسش بسيار جالب اين است که سيستم پيچيده زمين چگونه به اين رويدادها پاسخ مي دهد. تا کنون زمين وظيفه نگهداري دماي پايدار در مقابل درخشندگي همواره افزاينده خورشيد را به صورت قابل قبولي انجام داده است. اگرچه در گذشته دور نوسانهايي هم رخ داده است، از جمله حداقل دو دوره عصر يخبندان پيش از شروع زندگي در زمين که به نظر مي رسد زمين در آن دوران به صورت کامل از قطبها تا استوا يخ زده است. همچنين دورانهاي بسيار گرمتري از حالا وجود داشته است که جنگلهاي معتدله قطبها را پوشاندند.
طي قرن آينده و پس از آن با آزاد کردن حجم زيادي از دي اکسيد کربن در جو، آزمايش پرماجراي بسيار بزرگي را در پيش رو خواهيم داشت.
شوک حاصل از آب و هواي زمين پيشرفت با ارزشي در فهم ما از اين مهم ايجاد خواهد کرد که زمين طي دوره هاي طولاني تر چگونه به انرژي افزاينده خورشيد پاسخ خواهد داد.
با نگاهي واقعاً بلند مدت و با در نظر گرفتن اين واقعيت که زيست کره از قطب به سمت استوا غني تر مي شود، زمين که بسيار گرمتر شده ممکن است واقعاً نعمتي براي زندگي باشد. زندگي در گلخانه رونق مي گيرد: اين روند شايد با گذشت ميليونها سال براي تحول و تطابق و سازگاري آهسته، حتي زيست کره غني تري بالاتر از دماي جوش آب ايجاد نمايد.
اما سرانجام اين دماي سرنوشت ساز فراخواهد رسيد. مدلهاي آب و هوايي بدون ابر نشان مي دهد که زمين در 1.2 ميليارد سال آينده به وضعيت گلخانه مرطوب خواهد رسيد. اين از هر آنچه که ما با رها کردن دي اکسيد کربن در جو مي توانيم انجام دهيم بسيار ويرانگرتر خواهد بود، چرا که بخار آب در صورت وجود به اندازه کافي، خود يک گاز گلخانه اي قوي است. در دوران گلخانه مرطوب تبخير آب اقيانوسها در اثر دماهاي بسيار بالا به شدت افزايش مي يابد و بخار آب بيشتري وارد جو مي گردد. در نتيجه حتي به دماهاي بالاتري خواهيم رسيد و اين روند تا جايي ادامه مي يابد که اقيانوسها به کلي تبخير و خشک شوند. انتظار داريم زمين در مدت کوتاهي پس از يک ميليارد سال به يک بيابان برهوت و برشته تبديل شود. سخت است تصور کنيم که حيات چند سلولي ها چگونه ادامه خواهد يافت.
اما بر سر آن همه بخار آب بر فراز زمين خشک چه خواهد آمد؟ در حال حاضر بخار آب تقريباً به طور کامل در تروپوسفر (گشتکره) – لايه پايين جو که شرايط جوي در آن رخ مي دهد – محصور شده است. مقدار کمي بخار آب در استراتوسفر (پوش کره) و خيلي کمتر در بالاي ازن که بيشتر نور فرابنفش زمين را جذب مي کند وجود دارد. بنابراين مقدارخيلي کمي بخار آب در معرض پديده نورکافت (فتوليز: تجزيه شيميايي در اثر نور) است که در آن نور فرابنفش يک مولکول آب (H2O) را شکسته و يک اتم هيدروژن آن راجدا مي کند. در نتيجه آب ما دست نخورده و سالم باقي مي ماند.
دما در بالاي جو زمين به اندازه کافي بالاست که هر اتم آزاد هيدروژن معمولاً به فضا فرار کند. بنابراين اگر آب به بالاي لايه ازن برود در مسير آزاد شدن در فضا قرار مي گيرد. زمين بعد از دوره تحول گلخانه مرطوب به تدريج همه آب خود را از دست مي دهد و سياره دوره جديد انتقال به يک گلخانه گرم جهنمي را شروع مي کند، درست مشابه آنچه که اکنون در سياره ناهيد حکمفرماست.
در واقع ناهيد ممکن است زماني بسيار معتدل تر و شبيه زمان کنوني ما بوده باشد. اندازه گيريهاي انجام شده در مورد آهنگ تبديل دوتريم موجود در جو آن به هيدروژن حاکي از آن است که اين سياره مقدار زيادي آب را در گذشته خود از دست داده است، مقداري احتمالاً به اندازه يک اقيانوس. اگرچه ناهيد انرژي بيشتري نسبت به حال حاضر زمين دريافت کرده، در دوران اوليه خورشيد نيز 3درصد کمتر انرژي دريافت نموده است. اگر دقيقاً بتوانيم بفهميم که ناهيد چگونه به اين صورت درآمده، ممکن است بتوانيم پيش بيني آب و هوايي طولاني مدت تري را به صورت دقيقتر در مورد زمين انجام دهيم.
مدل سازيهاي انجام شده توسط جيمز کستينگ (James Kasting) ازدانشگاه ايالت پن نشان مي دهد که گلخانه خشک تقريباً در 3 ميليارد سال در زمين اتفاق خواهد افتاد - دو ميليارد سال پس از آنکه آخرين قطره آب مايع هم تبخير شد. دما در آن زمان دوباره بالا خواهد رفت و به دماي ذوب کننده 40درجه سانتيگراد (75درجه فارنهايت) خواهد رسيد.خورسيد در آن زمان فقط 40% درخشانتر از حال حاضر خواهد بود و چند ميليارد سال ديگر براي سوزاندن هيدروژن در پيش رو خواهد داشت.
به تعويق انداختن واقعه اي اجتناب ناپذير  من و فرد آدامز (Fred Adams) از دانشگاه ميشيگان و دان کريکانسکي (Don Korycansky) از دانشگاه کاليفرنيا سانتاکروز در سال 200به صورت گروهي طرحي را آماده کرديم تا دماي مطلوب فعلي زمين را در برابر گرماي افزاينده خورشيد در چند ميليارد سال آينده تثبيت نماييم. کليد اين طرح زمان بسيار طولاني است که در پيش رو داريم. ما نشان داديم که تنها با مصرف کمي انرژي طي هزاران يا ميليونها سال مي توان جرم بزرگتري از کمربند سيارکي و يا کوييپر را به گونه اي مانور داد که پي در پي گذرهاي نزديکي از زمين و مشتري داشته باشد، به گونه اي که بخشي از انرژي عظيم مداري مشتري را به زمين منتقل نمايند. چنين گذري در هر 1000سال کافيست تا مدار زمين را با سرعت کافي به سمت خارج حرکت داد تا با درخشندگي افزاينده خورشيد مقابله کند.
اگرچه فناوري لازم براي شروع چنين پروژه اي تقريباً موجود است، اما برنامه ريزي بلند مدت و ثبات انساني بايد به اندازه زيادي در ابعاد مختلف رشد کند. مشکل فقط اين نيست که يک اشتباه کوچک محاسباتي مي تواند سبب بروز برخورد براي زمين شود. پس از چاپ نتايج اين کار، رسانه ها کاملاً به صورت اشتباه گزارش دادند که اين طرح مي تواند در کوتاه مدت، گرم شدن جهاني زمين توسط انسانها را به تأخير اندازد. چنين گزارشهايي منجر به نوشته هاي روزنامه ها، ميزگردهاي بي معني تلويزيوني و سيل فراگير نامه ها و تماسهاي خشمگينانه شد. 1ميليون سال زمان خوبي است تا قبل از شروع صبر کنيم. مسأله اصلي که بايد در نظر بگيريم آن است که آيا تمدن در اين مدت دوام خواهد آورد.
اما تحول خورشيد بدون در نظر گرفتن آنچه آيندگان ما انجام خواهند داد سرعت خواهد گرفت. مدلهاي کامپيوتري بسيار بهينه شده و بررسي و رصدهاي دقيق و جزئي از ستاره هاي شبيه خورشيد نشان مي دهد که سوختن هيدروژن از هسته خورشيد به سمت پوسته خارجي پيش خواهد رفت و اين انتقال سريعتر و سريعتر خواهد شد. توليد انرژي به طرز شگرفي افزايش خواهد يافت و باعث بزرگ شدن لايه هاي خارجي خورشيد خواهد گرديد.
مدلهاي فعلي نشان مي دهد که خورشيد در 6.36 ميليارد سال بعد 2.2 برابر درخشنده تر از وضعيت فعلي خود خواهد بود و مريخ به اندازه حال حاضر زمين گرما دريافت مي کند. اما اين اتفاق احتنالاً خيلي دير در مريخ رخ مي دهد. جاذبه مريخ آنقدر کم است که نمي تواند جو گرم قابل ملاحظه اي را نگه دارد تا آنرا به يک منطقه قابل سکونت تبديل نمايد.
خورشيد طي 73ميليون سال بعدي 2.7 برابر درخشانتر و 2.3 برابر بزرگتر از حال حاضر مي شود. منظومه شمسي در آن زمان به واقع غير قابل سکونت مي شود. ناهيد و زمين دوقلوهاي سولفوري مي گردند و مريخ به يک بيابان سوزان مبدل مي گردد. اقمار مشتري همچنان يخ زده هستند، اما ذوب شدن آنها نزديک است. خورشيد پس از 59ميليون سال به مرحله تبديل به يک غول سرخ وارد مي شود و مراحل بعدي بسيار شديدتر از هر آنچه تا کنون بوده مي شود.
غول سرخ اکنون مي توانيد يک مدل مقايسه اي از زمين و خورشيد درست کنيد. يک دانه شن را دريک دست و يک سکه ده سنتي (قطر 17.9، ضخامت 1.35ميليمتر و حجم 339.7 ميليمتر مکعب) را در دست ديگر گرفته و تا جايي که مي توانيد آنها را دور از هم بگيريد. همانطور که خورشيد به يک غول سرخ تبديل مي شود، سکه ده سنتي را ابتدا با يک سکه 25 سنتي (قطر 24.3 ، ضخامت 1.75 ميليمتر و حجم 811.6 ميليمتر مکعب) و پس از آن با يک گريپ فروت جايگزين نماييد. اقمار گاليله اي مشتري - اروپا، گانيمد و کاليستو -  در آن زمان يک جو ضخيم از بخار آب مي سازند و وارد دوره گلخانه مرطوب مي گردند. سپس آب آنها فتوليزه شده و به فضا مي رود.
تايتان بزرگترين قمر زحل به خوبي گرم مي شود. کريس مک کي (Chris McKay) از مرکز تحقيقات آمس ناسا و همکارانش دوره اي چند صد ميليون ساله شناسايي کرده اند که اقيانوسهاي آمونياک مايع در سطح تايتان به پايداري مي رسند. واکنشهاي شيميايي پيچيده در بين مولکولهاي ارگانيک آنها انجام خواهد شد و احتمالاً سبب ايجاد شکل جديدي از زندگي، البته نه براي مدتي خيلي طولاني خواهد شد.
و زمين؟ سؤال اين است که آيا اين سياره اصلاً باقي خواهد ماند؟
در مدل مقايسه اي ما خورشيد از گريپ فروت به توپ بسکتبال و سپس به توپ بزرگ بازي در ساحل تبديل مي گردد و سرانجام سياره تير را خواهد بلعيد. اما چون درخشندگي آن به صدها برابر افزايش مي يابد و جاذبه سطحي آن به علت افزايش قطرش کاهش مي يابد، باد قدرتمندي از خورشيد شروع به وزيدن مي کند که سرانجام نزديک به يک چهارم از جرم خورشيد را با خود به خارج حمل مي کند. در نتيجه خورشيد يک چهارم از نيروي گرانش خود را از دست مي دهد. بنابراين مدار سيارات به سمت خارج منتقل مي گردد.
همچنانکه خورشيد به اوج تبديل به غول سرخ نزديک مي شود بيش از 20برابر اندازه کنوني خود مي گردد و به راحتي مدار فعلي ناهيد و تقريباً مدار فعلي زمين را در بر مي گيرد. اما ناهيد در آن زمان احتمالاً به جاي کنوني زمين رسيده و زمين نزديک به مدار فعلي مريخ است. بنابراين در نگاه اول به نظر مي رسد که زمين فرار مي کند.
 
شوک آينده: اندازه و درخشندگي خورشيد به آهستگي در 7 ميليارد سال آينده زياد مي شود و سپس وارد مرحله غول سرخ مي گردد. به سه مقياس متفاوت زماني در نمودار توجه داشته باشيد. آنها در نزديکي پايان عمر خورشيد بزرگتر شده اند تا تغييرات سريع را نشان دهند. مدار سيارات در زمانيکه خورشيد جرم خود را از دست مي دهد بزرگتر مي شود. در اين مدل خاص که توسط آي جوليانا سکمن (I Juliana Sackman) و کاتلين کريمر (Kathleen Cramer) تهيه شده است خورشيد به اندازه اي بزرگ مي شود که تير و ناهيد را در بر مي گيرد، لما زمين را به طور کامل احاطه نمي کند.
به تازگي کاسپر آر ريبکي (Kacper R Rybicki) از مؤسسه ژئوفيزيک آکادمي علوم لهستان و کارلوس دنيس (Carlos Denis) از دانشگاه لژ بلژيک مطالعات دقيقتري در مورد اثرات غول سرخ خورشيد بر منظومه شمسي انجام داده اند. آنها به يک نتيجه گيري مهم دست يافته اند: نيروهاي کشندي نقش مهم و حساسي در تعيين سرنوشت زمين دارند. همچنانکه خورشيد بزرگتر مي شود گرانش زمين سبب ايجاد برآمدگي کشندي خيلي کوچکي در سطح خورشيدي آن مي گردد. اصطکاک سبب مي شود تا اين برآمدگي اندکي تأخير در حرکت ايجاد نمايد. اين تأخير به نوبه خود کشش گرانشي دائمي به سياره وارد مي نمايد و سبب مي شود تا زمين به آهستگي به سمت داخل حرکت مارپيچي کند. اين حرکت مشابه وضعيتي است که براي ماه رخ مي دهد که در آن اثر کشندي ماه بر زمين باعث مي شود ماه به سمت خارج حرکت کرده و از زمين دور شود، با اين تفاوت که در اينجا برعکس اتفاق مي افتد، زيرا سرعت گردش خورشيد آهسته تر از سرعت گردش ما به دور خورشيد است نه سريعتر از آن.
با در نظر داشتن همه احتمالات هنوز مشخص نيست که آيا زمين از بلعيده شدن توسط غول سرخ فرار خواهد کرد يا نه.
مرحله اول غول سرخ زماني پايان خواهد يافت که دماي هسته به 10ميليون درجه سانتيگراد مي رسد و هليم شروع به همجوشي به کربن مي کند که منبع جديد تازه اي از انرژي مي باشد. خورشيد در پاسخ به اين انرژي جديد زياد به ميزان زيادي کوچک شده و درخشندگي کلي آن حدود 10برابر کاهش مي يابد. خورشيد هليم را براي چند صد ميليون سال با آهنگ ثابت مصرف مي کند و منظومه خورشيدي براي مدتي از زنجيره بلايا خلاصي مي يابد. اگر زمين سالم باشد (با هزينه اي اندک اين احتمال به 75% مي رسد) احتمالاً به صورت صخره اي از سيليکات جوش خورده است که به طور مستقيم با خلأ فضا در تماس مي باشد و دماي ظهر آن به 60درجه سانتيگراد مي رسد. هر نشانه اي که در سياره ما وجود داشته مدتهاست ذوب و دوباره کريستال شده اند و به فراموشي سپرده شده اند.
در کشاکش مرگ خورشيد در نزديکي به پايان رسيدن هليم خود به يک کوتوله سفيد با هسته اي از کربن و هيدروژن تبديل مي گردد. در اين زمان لايه هاي خارجي خورشيد دوباره بزرگ و سرد مي شوند و خورشيد براي دومين بار به يک غول سرخ مبدل مي گردد. ستاره شناسان به اين دومين غول سرخ به دليل موقعيت آن در نمودار تحول ستاره اي هرتزپروگ-راسل به نام «شاخه مجانب» اشاره مي کنند. خورشيد يک بار ديگر به تهديدي جدي براي حيات فيزيکي زمين تبديل مي شود. غول سرخ در طي مرحله دوم چندين دوره خروج عظيم انرژي را تجربه مي کند. هليم شعله ور مي شود که منجر به ارتعاش و تپشي با بزرگي حدود 1000سال خواهد شد. کاملاً محتمل است که زمين پيش از آنکه فرصتي براي حرکت مارپيچ به بيرون از خرابي کلي داشته باشد مختصري توسط خورشيد در بر گرفته شود.
سپس حدود 10ميليون سال پس از شروع مرحله دوم غول سرخ، خورشيد لايه هاي بزرگ خارجي خود را به طور کامل به بيرون مي ريزد تا يک سحابي سياره اي ، شايد مشابه آنچه در تصوير نشان داده شده تشکيل دهد که يک کوتوله سفيد کوچک، اما گرم و درخشان باقي مي گذارد.
 
NGC244در صورت فلکي کشتي دم يک سحابي سياره اي است: لايه هاي خارجي يک ستاره غول سرخ مرده به بيرون پرتاب شده و اکنون در نور فوق بنفش از هسته داغ باقيمانده از ستاره مي درخشند (نزديک مرکز). هسته، يک کوتوله سفيد جديد است. دماي آن 20000درجه سانتيگراد، حتي داغتر از دماي معمول است. سيارات ممکن است باقي بمانند يا از بين بروند. در اين تصوير که توسط تلسکوپ فضايي هابل گرفته شده، قرمز نمايانگر نيتروژن و هيدروژن برافروخته است، سبز-آبي بيانگر اکسيژن و آبي نشان دهنده هليم است. پهناي سحابي حدود يک سال نوري است.
 
و دوباره تهديد ديگري از راه مي رسد. ما دريافته ايم که از دست دادن جرم توسط خورشيد براي حيات فيزيکي زمين ضروري است. اما اگر خورشيد بيش از حد مورد انتظار جرم از دست دهد، مشتري و زحل به صورتي خطرناک برهم کنش گرانشي خواهند داشت. آنها يکديگر را تحريک کرده و حرکتي طولاني و ديوانه وار در حلقه هاي بيضوي انجام مي دهند که مابقي
منظومه شمسي را ويران خواهد نمود. در آشفتگي هاي بعدي تصادم اشياء به پايان مي رسد و آنها به فضاي بين ستاره اي پرتاب شده و به سمت خورشيد سقوط مي کنند. بقاياي مشابه از منظومه هاي خورشيدي ويران شده در دو و شايد تمام 4کوتوله سفيد مشاهده شده اند، از جمله يکي که از دست دادن جرم آن موجب ايجاد سحابي مارپيچ شده است.
تبديل خورشيد به کوتوله سفيد پايان نقش خورشيد در داستان ما مي باشد. سيارات به جا مانده، شايد شامل بقاياي سوخته و گداخته زمين و تير به صورت پايدار براي صدها ميليارد سال به دور کوتوله سفيد مي چرخند در حاليکه سرماي آنها و خورشيد به سمت صفر مطلق ميل مي کند. آنها منتظر مجموعه اي عجيب از بلاياي کيهاني هستند.
همچنانکه خورشيد کوتوله سفيد به تدريج رو به سياهي مي رود درخشاني شب نيز کم خواهد شد. جهان در حال ورود به عصر انبساط سريع مي باشد که در طي چند صد ميليارد سال همه کهکشانها را به جز آنهايي که در گرانش با گروه محلي ما هستند به وراي افق علّي ما مي برد. راه شيري نيز با کهکشان آندرومدا ادغام شده و يک کهکشان مارپيچ را تشکيل داده است. مي توانيم انتظار داشته باشيم که طي حدود 10تريليون سال بقاياي تصادفي يک کوتوله سفيد به اندازه کافي از نزديکي زمين عبور مي کند که زمين را از مدارش خارج کرده و آنرا در کهکشان اکنون تاريک رها کند تا آنجا نيز به تنهايي براي هزارتريليون سال ديگر پرسه زند.
اگر زمين از برخورد با سياهچاله مرکز کهکشان فرار کند با بقاياي ستاره اي در حال عبور برخورد کرده و به طور کامل به خارج کهکشان پرتاب مي شود. اگر زمين بدين ترتيب آزاد شود، انبساط پيوسته کيهاني راه شيري را به وراي افق خارج از ديد يا هر ارتباط علّي[1] مي برد و زمين کاملاً تنها وارد گستره زماني وسيعي در فضاي خالي سياه مي گردد.
  [1] از نظر فيزيکي دو موجوديت داراي ارتباط علي هستند هرگاه رويدادي بر هر دوي آنها به صورت علي تأثير گذاشته باشد. طبق قانون گرانش نيوتن هر جرمي در فضا يک ميدان نيرو بر تمام اجرام ديگر اعمال مي کند. از آنجا که نيروي اعمال شده توسط جرم اول بر حرکت جرم دوم تأثير مي گذارد مي توان گفت که اين دو جرم داراي رابطه علي هستند. بر همين مبنا تنها اجرامي که رابطه علي با هم ندارند که هيچ اتقاقي در تاريخ کيهان وجود ندارد که يک پرتو نور به هر دوي آنها ارسال کرده باشد. به عنوان مثال اگر جهان منبسط نمي شد و عمر آن 13 ميليارد سال بود، اجرامي که فاصله آنها بيش از 13 ميليارد سال نوري باشد با هم رابطه علي ندارند.
منبع: مجله Sky & Telescope – ژوئن 2007 (خرداد 1386)
 


اشتراک گذاری در:

بیان دیدگاه

- لطفاً نام و دیدگاه‌ خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- سایت انجمن نجوم آماتوری ایران مجاز به ویرایش ادبی دیدگاه‌ها است.
- دیدگاه‌هایی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی و موارد مغایر با قوانین کشور باشند منتشر نخواهند شد.
- دیدگاه‌ها پس از تأیید منتشر می‌شوند.
نام:(اجباری)
رایانامه:(اجباری)
دیدگاه:
کد امنیتی :
https://telegram.me/iranastronomy
هم اکنون