چرا ابرنواختر(پر جرم) منفجر نمي شوند؟ يك ستاره پير وپرجرم كه در آستانه نابودي قرار گرفته، دچار مرگ غير منتظره اي مي شود.هنگامي كه سوخت هسته اي اين ستاره به پايان مي رسد روي جرم عظيم خود فرو مي ريزد سپس فشاردروني ستاره باعث واكنش هاي جديد هسته اي مي شود كه صحنه را براي بروز انفجاري عظيم آماده مي كند،ولي در عمل هيچ اتفاقي نمي افتد(انفجار رخ نمي دهد). Fiona Harrison مي گويد:"ما هنوز نمي دانيم كه فعاليت هاي ابرنواخترهاي پرجرم به چه صورت انجام مي پذيرد." در واقع فيزيك براي بررسي ستاره هايي با جرم 9 برابر خورشيد دچار مشكل مي شودو اين در حالي است كه روند مردن ستاره هاي نسبتا كوچك را به راحتي تحليل مي نمايد. درواقع در مرگ ستاره هاي پرجرم وپير مي بايست عاملي به فشار خارجي تشعشات كمك كند و فشار هاي ديگر(احتمالا ناشي از سوخت جديد هسته اي ) نيز فشار گرانش دروني را مغلوب سازد. دانشمندان براي يافتن آن چه به فشار خارجي وارد بر ستاره كمك مي كند، به بررسي يك ابرنواختر واقعي در حين انفجار نيازمندندواين دقيقا همان كاري است كه Harrison وهمكارانش توسط تلسكوپ فضايي اسپكتروسكوپي ياNuSTAR انجام خواهند داد.اين تلسكوپ در سال 2011به فضا پرتاب خواهد شد و تصوير بي سابقه اي از اشعه هاي گاماي آمده از باقي مانده هاي ابرنواخترهاوسياهچاله ها وپديده هاي دور كيهاني ديگر فراهم خواهد آورد.در واقع اين تلسكوپ مي تواند تصاويري تا100 بار بزرگ ترو واضح تر از آن چه در دست است ايجاد كند.استفاده از NuSTAR به دانشمندان كمك مي كند تا با بررسي بقاياي ابر نواختر ها در سحابي بعد از انفجارستاره، به مدارك لازم در رابطه با انفجار دروني دست يابند. به گفته Harison به اين دليل كه هيچ وقت فرصت آن را نمي يابيم كه از نزديك شاهد اين انفجارات باشيم و به بررسي جزييات آن ها بپردازيم بنابراين با بررسي چگونگي تركيبات وتوزيع مواد باقي مانده مي توانيم به اطلاعات زيادي در مورد انفجارها دست يابيم. يكي از اين عناصر تيتانيم44 است .ايجاد اين ايزوتوپ تيتانيم خواستار تركيبي خاص از انرژي،فشار ومواد خام مي باشد.اين تركيب در حين فرو ريختن ستاره در عمق آن شكل مي گيرد.موادي كه در اين عمق قرار دارند، تسليم گرانش خواهد شد و به داخل فروريخته سياهچاله را تشكيل مي دهند ولي مواد بالاي اين عمق در حين انفجار به سمت خارج باد شده و پرتاب مي شوند.تيتانيم 44 درست در نوك(انفجار) ايجاد مي شود. بنابراين الگوي چگونگي گسترش تيتانيم44 در سحابي مي تواند اطلاعات زيادي را در مورد اتفاقات رخ داده در حين انفجار در اختيار ما قرار دهد تا به وسيله اين داده ها مشكل شبيه سازي هاي كامپيوتري را بر طرف سازيم . تا به حال كامپيوتر هاي بسيار قوي تنها توانسته اند كه يك تكه باريك يك بعدي از ستاره را شبيه سازي كنندو دانشمندان فرض كردند كه ستاره ها به شكل متقارن فعاليت مي كنند و وانفجارآنها بايد به شكل متقارن ودر تمام جهت هاي شعاعي صورت پذيرد . ولي مشكل اين فرض دانشمندان در كجا بود؟ به گفته هريسون كليد حل اين معما در نا متقارني است.در يك فروريختن به شكل نا متقارن حتي اگر فشار گرانش بر بقيه فشارها غلبه نمايد نيروهاي خارجي مي توانند دربعضي از مكان هاي ستاره به نيروهاي كوچك تر بشكنند. به تازگي دو شبيه سازي تك بعدي پيشنهاد شده كه نامتقارني را كليد معماي منفجر نشدن ابرنواخترهاي پير وپرجرم دانسته. بنابراين اگراطلاعات Nustar اين طور بيان كند كه تيتانيم 44به صورت ناهمگون پراكنده شده،اين مي تواند شاهدي بر اين مدعا باشد كه انفجارهاي ابرنواختري(كه در مورد ستاره هاي كم جرم تر رخ مي دهد) نيز نامتقارن هستند.
منبع :سايت ناسا(Why Won’t the supernova explode ) سمانه شاپوري